czytaj także:

• 6 maja 2012 -- powtarzalność
• 6 maja 2012 -- nieskończoność
• 10 listopada 2011 -- 7 najpiękniejszych świeckich wnętrz we Lwowie
• 30 września 2011 -- Ormiański Lwów: Mons Pius
• 14 lipca 2011 -- hrabia Stanisław Skarbek

czytaj także:

• 6 maja 2012 -- nostalgia
• 6 maja 2012 -- nieskończoność
• 10 listopada 2011 -- 7 najpiękniejszych świeckich wnętrz we Lwowie
• 30 września 2011 -- Ormiański Lwów: Mons Pius
• 14 lipca 2011 -- hrabia Stanisław Skarbek

czytaj także:

• 14 lipca 2011 -- hrabia Stanisław Skarbek
• 27 kwietnia 2011 -- restauracja po lwowsku
• 6 maja 2012 -- nostalgia
• 6 maja 2012 -- powtarzalność
• 10 listopada 2011 -- 7 najpiękniejszych świeckich wnętrz we Lwowie

Przepraszam za utrudnienia.

losowe posty:

• 31 maja 2011 -- grupa 214 – Liceum im. Seweryna Goszczyńskiego z Nowego Targu
• 30 czerwca 2010 -- Rigoletto
• 24 listopada 2011 -- Charles Bukovsky
• 10 maja 2011 -- grupa 209
• 29 czerwca 2011 -- kapela lwowska

Iwaszko i Zofia

W I poł., XVI w. Ormianin Iwaszko Tychniewicz, wdowiec, zakochał się bez pamięci w swojej służącej, Polce Zofii Górskiej. Iwaszko miał już syna ze zmarłej żony, a z tego nieformalnego związku narodził mu się drugi potomek. Na drodze zakochanym stanęły jednak religijne zakazy i nieustępliwa rada miejska. Uznano, że Ormianin, wyznawca kościoła apostolskiego, nie miał prawa wiązać się z katoliczką i oboje popełnili przestępstwo, za co skazano ich na śmierć na stosie. Wyrok wykonano w 1518 roku. Skazańców skutych jednym łańcuchem, w długich sukniach oblanych smołą wyprowadzono za miasto, gdzie odbyła się kaźń.  Wówczas Ormianie napisali skargę do króla na niesprawiedliwy i okrutny wyrok. Król ukarał radę miejską wysoką grzywną, z której miały zostać wypłacone odszkodowania za „straty morlane” w wysokości 24 czerwonych złotych każdemu Ormianinowi mieszkającemu we Lwowie. Ci jednak odmówili przyjęcia pieniędzy.

Urban,  Anna i Paweł

W XVI w. kamienica nr 3 na lwowskim Rynku należała do zamożnej patrycjuszowskiej rodziny Wilczków. Pan Walenty Wilczek, nestor rodu doczekał się tylko jednej pociechy – córki Anny, która wyrosła na rozumną i powabną pannę. Pewnego razu, w 1580 r., bawiąc na weselu krewnej, Anna stanęła przed dylematem: poprosiło ją o taniec równocześnie dwóch mężczyzn: jednym z nich był miejscowy szlachcic, Paweł Jelonek, syn lwowskiego konsula, czyli radnego, podówczas już żonaty, drugim – Włoch, Urban Ubaldini, rodem z Florencji. Anna Wilczkówna podała rękę Włochowi, co bardzo rozgniewało Jelonka i wymierzył rywalowi policzek. Ten, nie mogąc znieść takiej publicznej zniewagi, także zadał Jelonkowi cios, który okazał się śmiertelnym. Za taki czyn Ubaldiniemiu groziła kara śmierci, której jednak szczęśliwie uniknął, gdyż wstawiła się za nim cała piękniejsza połowa Lwowa z Wilczkówną na czele, która gorzkimi łzami opłakiwała swoją winę, a także Jelonek, który w ostatnich słowach prosił ojca, by ten nie karał zabójcy, gdyż to on sam ponosi winę za całą awanturę. Ten oświadczył wspaniałomyślnie wobec sądu, że woli po chrześcijańsku przebaczyć, niż karmić się krwią ludzką, która mu „ani żalu nie nagrodzi ani syna nie wróci”.  Uwolniony od zarzutów Ubaldini oświadczył się Wilczkównie, został przez nią przyjęty, i w szczęściu małżeńskim przeżył z nią długie lata, doczekawszy licznej gromadki wnuków.

Historię tę, bardzo głośną swego czasu we Lwowie, opisał w swojej XVII-w. kronice lwowski burmistrz Bartłomiej Zimorowicz.

Paolo i Pelagia

Nazywani lwowskimi Romeo i Julią, choć w rzeczywistości ich historie nie mają ze sobą nic wspólnego. Wiemy, że istnieli naprawdę, wiadomości o nich zachowały się w pisanej pół wieku później kronice Zimorowicza, ale nie wiemy, ile w tej historii prawdy, a ile legendy.

W 1594 r. włoski kupiec Paolo Michelini przywiózł do Lwowa wino z Krety, które zamierzał sprzedać jednemu z miejscowych kupców. Podczas transakcji zobaczył jego córkę, urodziwą Pelagię, i zakochał się w niej bez pamięci. Mając jej wzajemność, zaczął szykować się do wesela, panna także. Szczęście zakochanych przerwała niespodziewanie epidemia dżumy, która nawiedziła miasto. Pelagia także zaraziła się śmiertelną chorobą. Mimo to, narzeczony nie odstępował jej ani na chwilę i pielęgnował w chorobie. Wkrótce Pelagia zmarła i została jako prawosławna pochowana na cmentarzu przy cerkwi Zwiastowania (znajdowała się na początku dzisiejszej ul. Gródeckiej) . Paolo także oczekiwał szybkiej śmierci, zaraziwszy się dżumą od ukochanej. Jako, że był katolikiem, wiedział, że nie będzie mógł być pochowany z Pelagią. Wybrał więc miejsce na sąsiednim cmentarzu św. Stanisława. Ich mogiły znajdowały się więc obok siebie, tyle że rozdzielone cmentarnym murem. Wyryto na nich serca z wieńcem laurowym, oraz dwuwiersz autorstwa Szymona Szymonowicza, który głosił: Śmierć nie rozdwaja, co miłość spaja. Niestety cmentarze, które znajdowały się na początku dzisiejszej ulicy Gródeckiej, nie dotrwały do naszych czasów, tak jak nie dotrwały sąsiadujące ze sobą cerkiew Zwiastowania i kościół św. Stanisława, przy których owe cmentarze się znajdowały – zostały zlikwidowane pod koniec XVIII w. przez władze austriackie. Pamięć o parze zakochanych żyje tylko w legendzie, która z czasem tak nabrała siły, że lwowiacy wierzą, że to właśnie losy Pelagii i Paolo natchnęły Szekspira do napisania „Romea i Julii” .

Halszka z Ostroga

W poł. XVI w. Halszka była spadkobierczynią bogatego, książęcego rodu, nic dziwnego, że o jej rękę i posag starało się wielu kandydatów. Dziewczyna wychowywała się na dworze królewskim w Krakowie, a zgodnie z testamentem zmarłego ojca, Zygmunt August i królowa Bona byli, oprócz matki, jej prawnymi opiekunami. Gdy skończyła 12 lat matka, wbrew woli króla obiecała jej rękę księciu Dymitrowi Sanguszcze. Mimo, iż wkrótce zmieniła zdanie, małżeństwo doszło do skutku – książę, z pomocą wuja narzeczonej, szturmem wziął zamek Ostrogskich i poprowadził 13-letnią pannę do ołtarza. Dowiedziawszy się o wszystkim król postanowił surowo ukarać Sanguszkę, skazując go na karę śmierci. Nowożeńcy uciekli do Czech, ale pościg dogonił ich, a wkrótce po potyczce dotkliwie pobity Sanguszko zmarł.

Król wziął sprawę małżeństwa Halszki w swoje ręce i wydał ją za mąż ponownie – tym razem za Łukasza Górkę, sporo starszego od niej wdowca i wojewodę brzesko-kujawskiego. Matka jednak, niezadowolona z takiego wyboru, przez trzy lata nie dopuszczała zięcia do swojej córki. Znalazła za to innego kandydata do ręki Halszki. Był nim książę Semen Słucki. Korzystając z poparcia królowej Bony Słucki porwał Halszkę i schronił się z nią w lwowskim klasztorze dominikanów, gdzie pojął ją za żonę, nie zważając na to, że jego wybranka miała już męża, a korzystając z tego, że dziewczyna także gotowa była oddać mu swoje serce.

Tu rozegrał się ostatni akt dramatu. Górka, mając poparcie króla, razem ze swoimi wojskami rozpoczął oblężenie klasztoru. Możliwe, że mnisi wytrzymaliby oblężenie i nie wydali Halszki, gdyby nie królewski rozkaz odcięcia wody klasztorowi. Wydana prawowitemu małżonkowi Halszka nie była szczęśliwa w małżeństwie. Do śmierci męża, którego zresztą rzadko widywała, mieszkała w majątku Szamotuły, prowadząc ascetyczny tryb życia. Górka nie zobaczył też ani grosza z ogromnego posagu żony, gdyż miał dzielić z nią majątek dopiero po narodzinach potomka, którego nigdy się nie doczekał.  W wieku 33 lat księżna wróciła do dóbr rodzinnych w Dubnie na Wołyniu, jest uważana m. in. za fundatorkę Akademii Ostrogskiej. Zmarła w wieku 43 lat.

Miłość biskupa

W I poł. XVII w. niezwykłe wypadki wstrząsnęły społecznością ormiańską Lwowa. W nocy, bez świadków, a przy zdecydowanym sprzeciwie mieszczan na biskupa został wyświęcony Mikołaj Torosiewicz, wówczas zaledwie 22-letni. Ormianie, wyznawcy kościoła apostolskiego obawiali się, że ich nowy duszpasterz będzie chciał podpisać unię religijną z Rzymem. Miał więc nowy arcybiskup przeciwko sobie prawie wszystkich lwowskich Ormian, którzy krytykowali nie tylko sposób jego wyświęcenia i poczynania religijne, ale także życie osobiste. Otóż biskup także został ugodzony strzałą amora. Swoją ukochaną wykradł z klasztoru, kiedy była jeszcze zakonnicą, a gdy ją wyrzucono ze zgromadzenia, dał jej u siebie mieszkanie. Nie mogąc patrzeć na tak gorszące zachowanie duszpasterza mieszczanie uciekli się nawet do przemocy, uprowadzając ową kobietę i z pomocą królowej wydając ją wbrew jej życzeniu za mąż za jednego z dworzan królewskich. Niedługo jednak trwało to małżeństwo – mąż nie mógł znieść tego, iż była „zanadto grzeczną dla biskupa” i często go odwiedzała. Porzucił ją więc, a wkrótce po tym kobieta śmiertelnie zachorowała. Dawny kochanek zapewnił jej opiekę i nie szczędził kosztów na leczenie, umieszczając ją przy jednym z kościołów ormiańskich, wbrew narzekaniom i utyskiwaniu parafian. Starania te nie miały jednak szczęśliwego finału i po dwóch latach kobieta zmarła. Ormianie byli bardzo przeciwni pochowaniu jej na przykościelnym cmentarzu, więc miejsce ostatniego spoczynku znalazła przy kościele oo. reformatów. Arcybiskup jednak, nie zważając na usilne prośby „aby zaniechał tego szaleństwa, tak uwłaczającego jego godności”, urządził jej wystawny pogrzeb i huczną stypę. Imię wybranki duchownego nie zachowało się do naszych czasów, wiemy jedynie, iż owocem grzesznego związku było dwóch synów.

Historia ta dotrwała do naszych czasów dzięki pamiętnikowi o. Alojzego Pidou, teatyna, który opisywał dzieje połączenia Ormian z kościołem rzymskim w XVII w.

Władysław i Jadwiszka

W 1634 r. krół Władysław IV przybył do Lwowa, aby osobiście doglądać spraw obronności miasta. Zabawił nieco dłużej, niż powinien był, a to dlatego, że się… zakochał. Jeżdżąc dookoła Rynku i przyjmując wyrazy uwielbienia od mieszczan, wpadła mu w oko panienka, wyglądająca z okna kamienicy nr 30, jak się potem okazało, córka mieszczki lwowskiej, Jadwiszka Łuszkowska. Od tej pory była ona częstym gościem u króla, który, jak donosił do watykanu zaniepokojony wysłannik papieski, zamiast sprawami wagi państwowej „zajmował się tym, dla czego sami bogowie schodzili z Olimpu na ziemię”. W końcu jednak trzeba było wracać do Warszawy. Król zabrał Jadwiszkę ze sobą, pędziła słodkie życie królewskiej faworyty aż do czasu, kiedy Władysław IV musiał się żenić, i kiedy jego żona – księżniczka Habsburska Cecylia Renata nie dowiedziała się przypadkiem o istnieniu konkurenki. Wyjście było jedno – Jadwiszkę w pośpiechu wydano za mąż. Od króla w prezencie ślubnym państwo młodzi otrzymali zamek w Mereczu (Litwa), położony wśród gęstych borów. Wówczas to Władysław IV odkrył w sobie zamiłowanie do polowań. Wyprawiał się więc raz po raz do Merecza, gdzie zresztą zmarł. Na kolanach Jadwiszki – tak mówi legenda.

Jadwiszka też przeszła do historii. Jej imię w dawnej Polsce nosiła mała poduszeczka, służąca niewiastom do zatykania w nią szpilek i igieł, jak podaje Zygmunt Gloger, a także krótka suknia w rodzaju kontusika.

Artur i Wanda

Artur Grottger poznał 16-letnią Wandę Monne na balu karnawałowym w lwowskiej strzelnicy. Dziewczyna zachwyciła go urodą, poprosił o taniec, potem o następny… po tej nocy już był pewien, a dziesięć dni po balu zjawił się u rodziców Wandy z prośbą o rękę panny. Mimo, iż uczucie było obopólne, i Wanda także była zakochana w starszym o trzynaście lat artyście, rodzice mieli wiele wątpliwości. Czy obarczony długami Grottger zdoła utrzymać przyzwyczajoną do luksusów małżonkę? Zgodzili się na zaręczyny, a ślub miał się odbyć dopiero kiedy narzeczony wykaże się zdolnościami do zarabiania na życie.

Grottger bierze się więc aktywnie do pracy, aby jak najszybciej sprostać wymaganiom przyszłych teściów. Wyjeżdża w tym celu nawet do Francji, aby szybciej zgromadzić potrzebne pieniądze. Co drugi dzień pisze list do stęsknionej Wandy. Wkrótce jednak pogarsza się stan jego zdrowia – artysta choruje na gruźlicę. Francuscy lekarze robią, co mogą, ale nie udaje im się przywrócić Arturowi zdrowia. Grottger umiera na obczyźnie, mając zaledwie 30 lat.

Na wieść o jego śmierci młodziutka narzeczona sprzedaje wszystkie swoje kosztowności i poświęca nawet cześć posagu na to, żeby sprowadzić ciało ukochanego do Lwowa i pochować go na Cmentarzu Łyczakowskim. Do trumny wkłada mu swoje listy. Mimo, iż wyjdzie później za mąż, o swojej pierwszej miłości nie zapomni do końca życia.

Kazimierz i Antonina, Antonina i Leopold

Dzień przed wigilią 1910 r., 23 grudnia, zostaje zamordowana jedna z najpopularniejszych wówczas lwowskich aktorek dramatycznych – Antonina Ogińska. Ogińska była jedną z najbliższych przyjaciółek Gabrieli Zapolskiej, jej powierniczką i odtwórczynią postaci, które wychodziły spod pióra pisarki. Od dziesięciu lat była też żoną redaktora jednej z lwowskich gazet, Leopolda Szenderowicza. Tego jednak mroźnego poranka wybiega z domu przy ul. Romanowicza 12, żeby niedaleko, na Zimorowicza 3 spotkać się z kochankiem. Był nim 24-letni  Kazimierz Lewicki, syn znanego lwowskiego kupca i właściciela ekskluzywnego sklepu z porcelaną, absolwent prawa i przedstawiciel złotej młodzieży, znany we Lwowie uwodziciel. Jak wyglądało spotkanie kochanków – nie wiadomo. Nieco ponad godzinę później Lewicki wpadnie w poplamionym ubraniu do sklepu brata i poinformuje go, że zastrzelił Ogińską.

Rodzina odwiozła mordercę, który utrzymywał, że chciał zastrzelić także siebie, do lecznicy dla umysłowo chorych, a stamtąd trafił do aresztu. W jego mieszkaniu, w łóżku znaleziono nagie zwłoki Ogińskiej, a także jej listy do kochanka. W trakcie przesłuchania Lewicki przyznał się do winy. Zabiłem Ninę z wielkiej do niej miłości. Z zazdrości. Z zazdrości o męża jej. I z rozpaczy, że nie będę się mógł z nią nigdy połączyć. Przekonywał także, że kochanka sama prosiła go o śmierć.

Leopold Szenderowicz, dowiedziawszy się o tragedii, całował ciało zmarłej i płakał nad nim, nie zważając na zdradę, jakiej się dopuściła. Pochowano ją w pierwszy dzień świąt na Cmentarzu Łyczakowskim. Natomiast Lewicki, w oczekiwaniu procesu i wobec nieuchronności kary śmierci, popełnił w celi samobójstwo.

Lwowska ulica odpowiedziała na te tragiczne wydarzenia piosenką, z której wersety weszły do języka codziennego: Widzisz Lewicki co miłość moży? / W mogile ciemnej kochanki trup / Tobi kat stryczyk na szyji włoży / I szubienicy wnet ujrzysz słup.

Wykorzystano fragmenty obrazów F. Goyi,  H. Stilke, P. Rubensa, S. Żechowskiego oraz  średniowieczne miniatury. 

czytaj także:

• 30 września 2011 -- Ormiański Lwów: Mons Pius
• 7 czerwca 2011 -- pogrzeb abp. Teodorowicza
• 1 listopada 2011 -- 1 listopada 1918 r.
• 14 lipca 2011 -- hrabia Stanisław Skarbek
• 27 czerwca 2011 -- gra miejska „Ormiański skarb”

Głosujemy na facebooku.

Sporty zimowe

Jeśli zima, to oczywiście sporty zimowe! A te można uprawiać także w mieście. Przez całą zimę na Rynku działa sztuczne lodowisko pod odkrytym niebem. Na miejscu można wypożyczyć łyżwy (choć ich stan często pozostawia trochę do życzenia). Godzina kosztuje 15 hr, z wypożyczeniem łyżew 25 hr, po godz. 17.00 ceny troszkę rosną. Mimo to polecamy to miejsce zwłaszcza wieczorem!

Lodowisko na świeżym powietrzu znajduje się także w ośrodku sportowym „Medyk” przy ul. Horbaczewskoho 24.

Jeśli jest naprawdę bardzo zimno (tak jak teraz: -21 st.), można iść na kryte lodowisko (centrum handlowe Kingcross, Solkilnyky ul. Stryjska 30).  Jeśli oczywiście odpowiadają Wam zasady obowiązujące na lodowisku – 40 hr za każde 45 minut, które rozpoczyna się o równej godzinie, potem 15 minut przerwy.

Jako że Lwów jest miastem położonym na wzgórzach, obfituje w górki, z których można zjeżdżać na sankach. Najbliżej centrum takie miejsce znajduje się na dawnych Wałach Gubernatorskich, między kurią rzymskokatolicką, a Basztą Prochową (obecnie ul. Winniczenki). Prawdziwy raj jednak to lwowskie parki, a przede wszystkim Kajzerwald. Jest to duży górzysty masyw leśny położony prawie w samym centrum miasta. Dostać się tam można praktycznie każdą lewą przecznicą Łyczakowskiej powyżej kościoła św. Antoniego.

Co ciekawe, zbocza Kajzerwaldu to miejsce nie tylko dla amatorów sanek, ale i bardziej zaawansowanych zabaw na śniegu. Działa tu dziecięca baza sportowa „Dynamo”, która dysponuje własnym wyciągiem narciarskim (orczyk) i nawet skocznią! Infrastruktura jest przeznaczona na potrzeby bazy, ale i lwowiacy często korzystają z niej za niewielką, nieoficjalną opłatą, lub… wspinają się na stok pieszo ;) Jeśli nagle złapie Was ochota na białe szaleństwo, wujek G. podpowie, gdzie we Lwowie wypożyczyć narty.

Grzaniec

Po szaleństwach na stoku lub piruetach na lodzie koniecznie trzeba się zagrzać. Pomoże nam w tym niechybnie grzaniec, serwowany w większości lwowskich knajp pod nazwą glintwein, a w okresach świątecznych także na jarmarkach wprost z drewnianych budek. Jeśli chcecie skosztować naprawdę dobrego wina, polecamy piwnicę Massandra (ul. Drukarska) serwującą krymskie wina (a region ten słynie właśnie z ciężkich, aromatycznych czerwonych win) lub sklep Królestwo Win (pl. Rynek 12), gdzie również można zakosztować grzańca.

Kawa

Jeśli z tej czy innej przyczyny unikacie alkoholu, można równie dobrze rozgrzać się gorącą kawą lub czekoladą. Oba te napoje znajdziemy w każdej kawiarni, a jest ich we Lwowie bez liku. Na uwagę zasługują m. in. Świat Kawy (pl. Katedralny), zakład rok w rok wygrywający plebiscyt na najlepszą lwowską kawiarnię, a także Ormianka – niepozorna kawiarnia serwująca niezwykle aromatyczną (i tanią) kawę po ormiańsku (ul. Ormiańska). Wielbiciele czekolady powinni skierować swe kroki do Pracowni Czekolady (ul. Serbska), gdzie oprócz maleńkiej pijalni jest urządzony w stylu retro sklep, oferujący ręcznej roboty wyroby.

Muzea

Nie samym jednak chlebem żyje człowiek, więc posiliwszy nieco ciało, trzeba zadbać także o strawę duchową. Tę zapewnią nam lwowskie muzea i galerie, w których można do woli przebierać. Począwszy od sztuki i sztuki sakralnej, przez historię, przyrodę, etnografię, medycynę, technikę, niezliczone muzea wybitnych postaci, aż po muzeum wyszywanych ikon, chleba czy metrologii oraz oczywiście browarnictwa (i kolejna okazja, żeby się rozgrzać). Tutaj dostępny jest pełen spis muzeów oraz galerii.

Baseny i sauny

Nie możemy zapomnieć i o tym sposobie spędzania wolnego czasu. Cóż może być przyjemniejszego od wygrzania się w mroźny dzień w gorącej saunie? Albo zanurzenia się… w tylko nieco mniej lodowatej od powietrza na zewnątrz wodzie ;) Zarówno jedno, jak i drugie Lwów oferuje w zadowalających ilościach i standardzie. Miłośnikom zabaw wodnych i tzw. zjazdów w rurze można polecić lwowski aquapark (ul. Kniahyni Olhy). Jeśli chcecie tylko popływać, bliżej centrum znajduje się kompleks sportowy „Eurosport” (pl. Petruszewicza 1), w którym oprócz basenu znajduje się siłownia, korty tenisowe, boiska, a także prowadzonych jest dużo zajęć fitness.

Jeśli chodzi o sauny, to tych jest we Lwowie zdecydowanie więcej, choć w większości znajdują się w oddalonych od centrum rejonach.

Kultura

Wieczór można spędzić w ciepłym wnętrzu którejś z lwowskich świątyń kultury. Poczynając od słynnego Teatru Operowego (pr. Swobody 28, przedstawienia pod w ostatnie dni tygodnia o 18.00, ceny biletów 25-150 hr), który oprócz wysokiego poziomu przedstawień oferuje także zachwycające, zabytkowe wnętrze, poprzez Polski Teatr Ludowy (ul. Kopernika w Domu Nauczyciela, przedstawienia nieregularnie, ceny biletów symboliczne), a kończąc na rozmaitych salach koncertowych i filharmonii, która oferuje słuchaczom nie tylko muzykę klasyczną, a m. in. i jazzową (ul. Czajkowskiego, www.philharmonia.lviv.ua, możliwość zamówienia biletów przez internet na stronie www.kvytky.ua, ceny od 20 hr).

Dyskoteki i nocne kluby

Zamiast do teatru, czy na koncert, a może po nim? można wybrać się do któregoś z lwowskich klubów. Oprócz muzyki i szaleństw na parkiecie zakłady tego typu oferują często dodatkowe atrakcje, takie jak bilard, gry hazardowe, fajkę wodną, czy striptiz, a wtedy na pewno zapomnicie o panujących na zewnątrz mrozach ;) Do najpopularniejszych klubów położónych w centrum należą: Rafinad People (ul. Rudanskiego), Fashion Club (pl. Pidkowy), Atmosfera (ul. Braci Rohatyńców), Kult (ul. Czajkowskiego 7), Liryj Bereh (w podziemu Opery), Millenium (Pr. Czornowoła 2), Metro (ul. Zielona 14), Szokolad (pl. Petruszewicza 2). Więcej adresó lwowskich klubów znajdziecie tu: v.lviv.ua/catalog/rest/clubs.

czytaj także:

• 24 listopada 2011 -- K’Kawa 6/10
• 24 listopada 2011 -- Cafe No. 1 10/10
• 13 kwietnia 2011 -- kawiarnia Gloria Jeans 5/10
• 12 kwietnia 2011 -- kawiarnia Totem 6/10
• 10 czerwca 2010 -- Coppelia

Nasza strona na facebooku ma już 1000 fanów! Dziękujemy, że jesteście z nami, zapraszamy tych, którzy jeszcze się nie zdecydowali oraz tych, którzy są zdecydowanie przeciwni serwisom społecznościowym – żeby do nas zaglądać, nie trzeba mieć konta na facebooku, prawie wszystkie informacje są dostępne dla osób niezarejestrowanych. Na faceboka wrzucamy krótkie notatki dotyczące aktualnych wydarzeń, zdjęcia, ciekawostki. Nasz adres to www.facebook.com/lwow.info.

Z tej okazji przygotowaliśmy dla naszych fanów drobny upominek – kalendarz na rok 2012 w formie tapety na pulpit. Możecie ściągnąć ją w czterech rozmiarach: 1024×768, 1280×1024, 1280×800, 1366×768. Pliki są spakowane w formacie rar – wystarczy je rozpakować i ustawić tapetę puliptu.

losowe posty:

• 22 listopada 2011 -- We Lwowie niszczą zbiory Ossolineum?
• 24 listopada 2011 -- Charles Bukovsky
• 15 czerwca 2011 -- Krzemieniec
• 23 marca 2011 -- Międzyboż, chasydyzm
• 30 czerwca 2010 -- Trubadur

Kawa kawą, jednak każdą kawiarnię w końcu zamykają, albo człowiek ma po prostu potrzebę wypicia czegoś mocniejszego niż kawa. Jeśli chcecie zrobić to w stylu lwowskiej dekadencji początku XXI w., to nie znajdziecie lepszego miejsca. Tutaj spotykają się całe rzesze przywiędłych już dzieci-kwiatów, lekkoduchów, outsiderów, nocnych marków, donżuanów-nieudaczników, różnej maści artystów i tych, którzy tylko się za nich uważają. Właściwie już sama nazwa dokładnie oddaje charakter tego lokalu.

Wnętrze jest dość głośne, gęste od dymu, na wolny stolik wieczorami raczej nie ma co liczyć, na porządku dziennym jest przysiadanie się do innych gości, problem może być także z wolnymi kuflami (nas przywitano słowami – jeśli chcecie pić ze szkła, poszukajcie na wolnych kufli na sali). Jest telewizor (transmisje meczy) i bilard.

Przyznam, że mam problem z oceną tego lokalu, który jest jednocześnie odpychający i przyciągający. Na razie więc bez punktów.

losowe posty:

• 4 czerwca 2011 -- grupa 215 – Horyzonty
• 29 czerwca 2010 -- Jezioro łabędzie
• 14 lutego 2012 -- 8 lwowskich historii miłosnych
• 31 października 2011 -- 7 najpiękniejszych świątyń Lwowa
• 10 czerwca 2010 -- Coppelia

Jeśli szukacie romantycznej kawiarni, w której nigdy nie ma tłoku, to prawdopodobnie będzie całkiem niezły wybór. Znajduje się niby w ścisłym centrum, ale w takim miejscu, że nie każdy do niej trafia. Sama byłam zaskoczona, że kawiarnia działa już od trzech lat. Co prawda moja towarzyszka stwierdziła, że kawa jest do bani, to mnie jej smak niczym nie odrzucał. Nic nie można było zarzucić także degustowanemu przez nas sernikowi. Ceny natomiast są niższe niż w innych lwowskich kawiarniach (np. kawa latte – 16 hr, podczas gdy standardowa cena to 20-25 hr).

Wnętrze czyste, spokojne, w jasnych kolorach, ale też ducha Lwowa raczej tu nie odczujecie.

czytaj także:

• 4 lutego 2012 -- 7 pomysłów na Lwów zimą
• 24 listopada 2011 -- Cafe No. 1 10/10
• 13 kwietnia 2011 -- kawiarnia Gloria Jeans 5/10
• 12 kwietnia 2011 -- kawiarnia Totem 6/10
• 8 czerwca 2011 -- nieudana Rantka 2/10

Przyznam, że to jeden z moich ulubionych lokali we Lwowie, choć zupełnie nie lwowski. Małe, przytulne wnętrze urządzone meblami z targu staroci przywodzi na myśl bardziej południe Europy. Chociaż…? Może w takich klitkach mieszkali dawniej drobni lwowscy kupcy i rzemieślnicy?

W menu także nie znajdziemy raczej lwowskich specjałów – różnorodne tarty, ciasto francuskie nadziewane szpinakiem, wytrawne naleśniki i sałatki ze składnikami, których próżno szukać u podlwowskich rolników – ser gorgonzola, sos balsamico, winogrona i szynka parmeńska.

Obsługa, jak i w innych lwowskich lokalach, nie należy do najszybszych. Uważajcie, zamawiając naleśniki – mają tylko jedną patelnię ;)

Lokal dobry na drobną przekąskę popijaną kieliszkiem wina, leniwy poranek z książką lub laptopem (jest wi-fi), romantyczną randkę.

czytaj także:

• 8 czerwca 2011 -- nieudana Rantka 2/10
• 13 kwietnia 2011 -- kawiarnia Gloria Jeans 5/10
• 4 lutego 2012 -- 7 pomysłów na Lwów zimą
• 24 listopada 2011 -- K’Kawa 6/10
• 8 czerwca 2011 -- Rialto 7/10