Ciekawy szkic biograficzny o Kornelu Ujejskim, ostatnim polskim romantyku i wieszczu galicyjskim.

Postać poety, niegdyś cenionego i kochanego we Lwowie, któremu społeczność miasta wkrótce po śmierci wystawiła pomnik na centralnej ulicy miasta, dziś należy do grona wielkich zapomnianych. Jego utwory znalazły się poza kanonem lektur szkolnych, mało kto mógłby chyba wymienić nawet tytuł najpopularniejszego wiersza poety.

Szkic, wydany w 1902 r., a więc krótko po śmierci artysty, analizuje jego drogę życiową i ścieżkę twórczą, osadzając ją w szerokim kontekście kulturowym i politycznym Galicji XIX w. Poznajemy środowisko literackie Lwowa skupione wokół Ossolineum i Dziennika Mód Paryskich, które ukształtowało młodego Kornela, towarzyszymy mu w czasie apogeum twórczego i w ostatnim okresie życia, kiedy zamienił lirę na publicystykę i działalność społeczną.

Autor nie szczędzi poecie również słów krytyki, ale także, kiedy trzeba, broni jego racji, analizując dostępne materiały, w tym zachowaną korespondencję Ujejskiego.

Po powstaniu styczniowym poeta zamilkł, choć był aktywny w życiu społecznym. Do końca nie zdradził swoich ideałów: wiary w zmartwychwstanie Polski i umiłowania swóbód demokratycznych, przez co czuł się coraz bardziej osamotniony w środowisku galicyjskim, gdzie coraz wiecej działaczy, pod wpływem nowej polityki władz austriackich pisało do cesarza zaczynając od słów „Najjaśnieszy Panie, przy Tobie stoimy i stać chcemy”.

 

Kornel Ujejski został, zgodnie ze swoim życzniem, pochowany w położonym na uboczu Pawłowie, w którym spędził ostatnie lata życia, choć było dla niego miejsce na krakowskiej Skałce, wśród załużonych Polaków.

 

Książka dostępna w bibliotece internetowej:

http://kpbc.umk.pl/dlibra/doccontent?id=24905

* Czy wiesz, że możesz komentować logując się za pomocą facebooka, google, twittera, disqus lub bez logowania? Wystarczy, że klikniesz ramkę Rozpocznij dyskusję> Nazwa> Wolę pisać jako gość.