Powstanie Drohobycza związane jest z pokładami soli, które znajdują się w jego okolicach. 

Sól była wydobywana tu już w średniowieczu, co najmniej od XI w. Z XII w. pochodzą wiadomości o ufortyfikowanej osadzie położonej na szlaku solnym, który zaopatrywał w ten cenny surowiec księstwa ruskie. Kiedy w czasie rozbicia dzielnicowego Rusi doszło do niesnasek między książętami i zabroniono handlu między Haliczem a Kijowem, Kijów został czasowo pozbawiony dostaw soli.

Po przejściu ziemi drohobyckiej pod panowanie Polskie w XIV w. wydobycie soli stało się monopolem królewskim. Było to drugie duże zagłębie solne obok małopolskiego- Wieliczki i Bochni.  W XIV i XV w. żupnikami, czyli zarządcami żup, w których wydobywano i przygotowywano do spożycia sól, byli często Włosi – Genueńczycy i Florentczycy. Sól przynosiła miastu duże dochody dzięki cłu pobieranemu od każdego wozu z solą przejeżdżającego przez miasto. Soli w ziemi było tak dużo, że mieszkańcy miasta mieli problemy z pozyskaniem wody pitnej. Sprowadzano ją wodocigiem, który powstał już połowie XVI w.

Od Stefana Batorego Drohobycz otrzymał przywilej sprzedaży soli w topkach, nie tylko na wagę. Zwyczaj ten utrzymał się do I wojny światowej. W herbie Drohobycza znajdowało się dziewięć topek soli, przez władze austriackie zamienionych na beczki.

W II poł. XIX w. wydobycie soli w Drohobyczu wynosiło 5-8,5 tys. ton rocznie.

Do dziś istnieje i działa w Drohobyczu żupa solna. Jest to prawdopodobnie najdłużej nieprzerwanie działające przedsiębiorstwo na terenach obecnej Ukrainy. Sól pozyskuje się tutaj prawie tymi samymi metodami, co przed wiekami. Inaczej, niż w Wieliczce, nie jest ona wydobywana spod ziemi w formie stałej metodami górniczymi. Jej pokłady zalegają płytko pod ziemią jak solanki – słone jeziora. Gęstą, nasyconą solą ciecz odparowuje się z wody i oczyszcza.

Zdjęcia żupy z 2012 r.

dodaj do notanika