Sztuka dla sztuki?

Dawno się tyle we Lwowie nie mówiło o sztuce, jak w zeszłym tygodniu, kiedy przypadkowy (?) przechodzień rozbił sobie głowę o Lwowski Tydzień Rzeźby. Dokładnie, i dość wymownie – o  pracę pod tytułem „Prawda” Wołodymyra Semkiwa. Fakt, że rzeźba stała w dość ludnym miejscu i nie była odpowiednio oświetlona, sprowokował wielu mieszkańców do wypowiedzenia się w dziedzinie, w której być może nigdy wcześniej się nie wypowiadali. I nie chodzi mi bynajmniej o bezpieczeństwo, bo dyskusja skupiła się na samej rzeźbie, jej formie i sensom, które niesie. Wypisałam kilka cytatów:
„Sztuka dla sztuki? Dla kogo to ma być? Dla siebie, dla siebie, dla wąskiego kręgu wtajemniczonych? Jakim dzieciom to się  niby podoba? Czy pomyślałeś o ludziach, którzy przyjeżdżają do Lwowa i chcą zobaczyć coś –  banalnie – normalnego psychicznie? Co powiedzą na to ludzie, którzy byli w niewoli? Szaleństwo. Wstyd”. (Julia Dawydenko)
„Kto potrzebuje sztuki, którą trzeba wyjaśniać i bronić? Słowo SZTUKA kojarzy się z koncepcją mistrzostwa, umiejętnością tworzenia czegoś PIĘKNEGO i wyraźnego!!!!!
Nie chcę oglądać tych artystycznych koszmarów we Lwowie”. (Tetiana Rak)
„W żadnym mieście w Ukrainie nie ma takiego horroru, prędzej by się wojna skończyła, z przyjemnością pojadę do Charkowa. Ludzie tam mają normalne fontanny, zadbane parki i dużo produkcji. Nie wiem, czy jest gdziekolwiek w Ukrainie taka wyszukana i opiewana przez artystów sraka w głowach, jak tutaj, we Lwowie”. (Julia Dawydenko).
” Kiedy zobaczyłam to dzieło, pierwszą rzeczą, jaka przyszła mi do głowy, było to, że ta rzeźba mogłaby być główną atrakcją galerii sztuki nie tylko na Ukrainie, ale i za granicą. Jednak lokalizacja w centrum Lwowa wydaje mi się nieodpowiednia. Dla porównania: słoneczny letni dzień, kozy z koźlętami pasące się na łące – sielanka. A teraz wyobraź sobie, że gospodyni przyprowadza te cudowne kozy do opery …” (Marta Mamałyga).

Sztuka budziła spory, odkąd istnieje. To jedna z jej ról, która zresztą w naszych czasach wyszła na pierwszy plan. Czytając opinie można jednak odnieść wrażenie, że dziś przez niektórych we Lwowie jest ona postrzegana jako rodzaj nieuleczalnego zboczenia, które pod pewnymi warunkami może być tolerowane, ale tylko, jeśli będzie uprawiane w ukryciu, tak, żeby nie drażnić” normalnych ” ludzi, i żeby broń Boże, dzieci nie widziały.
„Dla wystaw są sale wystawowe. Niech tam zbierają się wielbiciele. Po co narzucać to wszystkim? Każdy ma swoje własne wartości i preferencje” (Mychajło Derżypilskyj)

Stwierdzenie – „To, jak postrzegasz dzieło sztuki, mówi więcej o tobie niż o samym dziele” – aktualne jak nigdy.