Stepan Stepan

Załatwiłam dzisiaj dużo różnych zaległych spraw, i jestem z siebie bardzo zadowolona. Ostatnia sprawa była w ratuszu, najpierw trzeba załatwić wszystko z odpowiednim urzędnikiem, a potem składa się dokumenty w tzw. „jedynym okienku”, wejście zupełnie z innej strony. Właśnie wychodziłam lżejsza już o te kilka papierów, i właśnie na przeciw mnie szło trzech, co tu ukrywać, starszych, panów, omawiając brak urody tablicy pamiątkowej na ścianie ratusza. Kiedy się mijaliśmy, jeden z nich barytonem zakrzyknął:

– O, jaka piękna dziewczyna! Niech pani idzie z nami!

Jakoś nie miałam ochoty iść z nimi, mimo jego próśb. Spod płaszcza wystawała mu wyszywanka – wyszywana w ludowy wzór koszula, taka moda wśród galicyjskiej inteligencji (ukraińskiej). 

– Ja pani dam moją wizytówkę. Pani się dowie, kim ja jestem.

Już zaczął szukać w wysłużonym porfelu, ale nagle się przestraszył:

– Ale ma pani już skonczone 18 lat?

– A co tam na tej wizytówce jest takiego?

– Na wizytówce nic. Ja panią chcę zaprosić na kawę.

Podał mi wizytówkę. 

Oczywiście, że go kojarzę. Jak można nie kojarzyć faceta, który ma na imię tak samo, jak na nazwisko. Śpiewa Macieja w Strasznym Dworze. 

– Pan zapomni.

– Nie zapomnę.  

 (zdjęcie pożyczone z gazety „Za Wolną Ukrainę”)

_____

Stepan Stepan – wywiad [ua]