Urodził się w 1780 r. Tydzień po urodzeniu zmarła mu matka, a kiedy miał cztery lata – ojciec. Wychowywał się w domu ciotki Julianny Rzewuskiej w Bursztynie, uczęszczał do szkół w Złoczowie (kolegium Pijarów) i Lwowie. W wieku 21 lat zaczął samodzielne życie ziemianina na majątku odziedziczonym po dziadku. Nie brał udziału w wojnach napoleońskich, jednak współpracował z zawiązanym w 1809 r. Rządem Narodowym, z ramienia którego został intendentem żup solnych. Po upadku Napoleona powrócił do zajęć gospodarskich, a dzięki umiejętnemu zarządzaniu majątkiem pomnożył go kilkukrotnie, kupujac m. in. Żydaczów, Żabie i klucz Mikołajowski z Drohowyżem.

W tym czasie pojął za żonę 15-letnią Zofię Jabłonowską, która w 1828 r., po latach starań, wywalczyła rozwód i związała się ponownie z Aleksandrem Fredrą. Po rozwodzie hrabia podupadl na zdrowiu, zaniedbał także interesy majątkowe. Kurował się za granicą, brat odmówił mu pomocy, część dóbr sprzedał, a część zadłużył. Po zerwaniu stosunków z bratem udało mu się odrobić straty dzięki aktywnej dzialalności gospodarczej (zakładanie gorzelni i browarów) i handlowej (handel wołami – uzyskał koncesję na własną rzeźnię w Wiedniu, wychodząc zwycięska ręka ze skierowanego przeciw niemu strajku rzeźników).

Nie brał czynnego udziału w życiu publicznym, choć piastował różne godności tytularne na dworze wiedeńskim, potępiał powstanie listopadowe, stąd nie był postacią publicznie cenioną ani szanowaną.

W 1834 r. założył Fundację Drohowyzką, obejmujacą dom dla starców i sierot, która miała także zapewnić finansową strone funkcjonowania przyszłego teatru. W 1835 r. otrzymał hrabia pozwolenie na rozpoczęcie budowy teatru. Jako, że władza i tak nosiła się z zamiarem budowy takiego gmachu, a propozycja Skarbka zdjęła z niej ciężar finasowania budowy, przekazano nieodpłatnie na ten cel plac oraz cegielnię. Skarbek zobowiązywał się oddać gmach w ciągu 4-6 lat. Teatr otwarto oficjalnie w Poniedziałek Wielkanocny, 28 marca 1842 r.

Cały swój majątek, w tym gmach teatru, 3 miasta, 29 wsi, zapisał Skarbek na fundację drohowyzką, dla utrzymania zakładu w którym mieszkało wówczas ok. 1000 podopiecznych.  Zmarł w swoim mieszkaniu w gmachu teatru, opuszczony przez wszystkich, 27 października 1848 r., spoczął na Cmentarzu Łyczakowskim, skąd w 1885 r. jego ciało zostało przeniesione na cmentarz w Drohowyżu.

ryc: Tygodnik Ilustrowany, 5 X 1872

dodaj do notanika
otwórz notatnik

notatnik

skasuj listę info

Teraz możesz zebrać swoje ulubione miejsca, opisywane przeze mnie, w na jednej liście.
Z pewnością ułatwi to planowanie podróży do Lwowa!

Lista będzie nadal dostępna przy kolejnych wizytach z tego samego komputera, nawet bez logowania. zamknij
wyślij na e-mail... udostępnij na Facebook... widok mobilny

Send your list to a friend

FROM: (Your email): TO: (Your friend's email): Your message:
Send