Klasztor św. Onufrego

O początkach klasztoru bazylianów prawie nic nie wiadomo. Powstał prawdopodobnie już w XIII w., blisko centrum ówczesnego Lwowa, przy trakcie prowadzącym na północ, w stronę Wołynia. Pierwszą wzmiankę o nim odnajdujemy z dokumencie z 1292 r. To prawdopodobnie tu znalazła chwilowe schronienie ikona, która przeszła potem do historii jako cudowny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. 

W XV w. zaczyna się udokumentowana historia klasztoru św. Onufrego. Jeden z mieszczan lwowskich ofiarowuje sporą sumę na jego rozbudowę, a fundację potwierdza król Kazimierz Jagiellończyk. Klasztor był początkowo zależny od klasztoru w Uniowie, potem od lwowskiego Bractwa Stauropigijskiego, które działało przy cerkwi Uspieńskiej i samo było podporządkowane bezpośrednio patriarsze w Konstantynopolu. 

Dopiero w połowie XVI w. powstała murowana cerkiew, która po przebudowach dotrwała do dziś. Jej fundatorem był książę Konstanty Ostrogski. Klasztor św. Onufrego otoczono murem z wieżą bramną, na jego terenie znajduje się także budynek mieszkalny dla mnichów oraz duży sad. Cerkiew nie miała szczęścia – w XVII w. została zniszczona dwa razy – przez pożar oraz przez najazd tatarski; w XVIII w. cerkiew nieznacznie przebudowano, łącząc ją z przylegającą z boku kaplicą. Obecny wygląd pochodzi z kolejnej przebudowy w I poł. XIX w. Wewnątrz znajdowało się kiedyś bogate wyposażenie i pięć ołtarzy (zachowały się dwa boczne w nawach). Pracowali dla niej tacy artyści barokowi, jak Marcin Stroiński czy Łukasz Doliński (prace te nie zachowały się), a w pocz. XX w.  – architekci Edgar Kovacs i Iwan Lewiński przeprowadzili kolejną przebudowę – cerkiew stała się trójnawową. Zamówiono nowy ikonostas, dla którego ikony pisał Modest Sosenko, ukraiński malarz secesyjny. 

W środku i na zewnątrz zachowało się kilka nagrobków z XVI w., m. in. należący do hospodara mołdawskiego Stefana Tomży, którego ścięto na lwowskim rynku, z herbem Mołdawii – głową byka. Pochowany tutaj jest także Iwan Fedorow, jeden z pierwszych ukraińskich drukarzy, który przy klasztorze prowadził swoją działalność, ale jego płyta nagrobna przepadła z XIX w . w nieustalonych okolicznościach. 

Przez dwa lata (1895-7) igumenem klasztoru był Andrzej Szeptycki, późniejszy metropolita. 

Po II wojnie światowej klasztor św. Onufrego zamknięto. Jego pomieszczenia służyły jako magazyny muzealne, a potem jako samodzielne muzeum – Iwana Fedorowa. W 1989 r. do klasztoru wrócili bazylianie. 

Zdjęcia z 2009 r. i z 2019 (dron). 

 

źródła

https://lia.lvivcenter.org/uk/objects/st-onuphrius-church/

dodaj do notanika
otwórz notatnik

notatnik

skasuj listę info

Teraz możesz zebrać swoje ulubione miejsca, opisywane przeze mnie, w na jednej liście.
Z pewnością ułatwi to planowanie podróży do Lwowa!

Lista będzie nadal dostępna przy kolejnych wizytach z tego samego komputera, nawet bez logowania. zamknij
wyślij na e-mail... udostępnij na Facebook... widok mobilny

Send your list to a friend

FROM: (Your email): TO: (Your friend's email): Your message:
Send